20 Ağu 2013

BABASIZ KIZLARIN ŞARKILARI

Pek çoğumuzun ışıltılı hayatlarını ekranlardan izlediği şarkılarını kah efkarlanarak kah dans ederek dinlediğimiz kadın şarkıcılarımızın hayatlarını pek bilmeyiz hatta merak dahi etmeyiz. Ben biraz bazı sanatçıların hikayelerine temas etmek ve sizi hayat hakkında biraz düşündürmek istiyorum. Bunlar ünlü oldukları için hayatlarını bildiklerimiz. Ünsüz bizlerin yaşadıkları da tıpkısının aynısı. Aynı yoksunluklar,aynı yalnızlıklar,aynı terkedilmişlikler,aynı özlemler ve aynı ihtiyaçlar. Sadece onlar şarkılarıyla ve yazılarıyla ve dahi hayatlarıyla bu duyguları söze ve yazıya dökmüşler. Hepsi bir cesaret hikayesi. Ortak noktaları hepsinin baba özlemi. Babasızlık ölümle gelen bir şey değil yaşarken yok baba. Pırıltılı bir hayat ama başarısız evlilikler hüsranla biten aşklar. Derin bir hüzün var hepsinin gözünde. Tıpkı Defne Joy Foster'ın palyaço gülüşlü yüzünde duran iki hüzünlü göz gibi. Ekranda gördüğünüz hayatlar gerçek değil gerçek ise yalnız yatılan soğuk yataklar,iç çekilen çocukluk yılları ve yeri hiç bir şekilde dolmayan baba özlemi..

En son yazdığım kişinin sözleri ise ilaç niyetine alınabilir.. Okuyunca şaşıracaksınız sanırım..

NÜKHET DURU : Sanatçı daha çocuk yaştayken(11 yaşında )anne ve babası ayrılır. Velayeti babasına verilir ve babasının yanında kalır.Ayrılığın travmasıyla felç geçiren sanatçı yaklaşık bir yıl yatalak olarak kalır. Alkol sorunları olan babasından ayrılarak 13 yaşındayken annesinin yanına yerleşir. Geçinmek için sahneye çıkar. Babasının şikayeti üzerine ahlak polisi tarafından göz altına alınır ve bekaret kontrolü yapılır. Sanatçı bu olay üzerine intihara kalkışır fakat kurtarılır. Babası Prof.Dr.Kemal Duru. Çanakkale'de bir hastane odasında tek başına ölür. Basından hatırlarsınız haberleri. 

" Doktorlar fiziksel bir rahatsızlık bulamadılar... Benim sorunum tamamen psikolojikti ve annemle babamın boşanmaları nedeniyle büyük bir şok yaşamıştım... Bu nedenle de felç oldum. Çektiğim izdırabı anlatamam. Bir Allah, bir annem şahittir. Doktorlar 'Yürümemesi için hiçbir neden yok' diyorlardı ama yürüyemiyordum. Sonra bir gün tüm sıkıntılarımdan arındım, hayata bağlanmaya, kahkaha atmaya karar verdim "

NİLÜFER YUMLU : Annesi müzisyen babası da müzik aşığı ve piyona çalan bir tüccardır. Ailenin tek çocuğudur ve Cihangir sokaklarında mutlu bir çocukluk geçirir. Babasının cenazesinde iki erkek ve bir kız kardeşi daha olduğunu öğrenir ve hayatının şokunu yaşar. O güne kadar ne annesinin ne kendisinin bilmediği bir kadınla daha evlidir baba ve üvey kardeşleri vardır. 

" hiç bir erkeğe kendimi tümden verecek kadar güvenmiyorum "

AYŞE AJDA PEKKAN : Deniz binbaşısı bir babayla ev hanımı bir annenin kızı olarak Gölcük'te dünyaya gelir. Çocukluğu amerikan askerlerinin aileleri arasında geçer. Anne ve baba görücü usulle evlenmiştir ve evde kavga gürültü eksik olmaz. Bütün çocukluğu ve gençliği bu şiddet ortamında geçer. Baba zaman zaman anneye şiddet uyguluyor ve dayak atıyordur. Bir süre sonra kaçınılmaz ayrılık gelir. Sanatçı annenin yanında kalır.  Baba iki kez daha evlenir.

"bilinçaltımda güçlü bir kadın olmam gerektiğine inandım. tanımadığım insanlar yanında tedirgin oluyorum o yüzden dışarıdan snop görünüyorum."

SEZEN AKSU (FATMA SEZEN YILDIRIM):  Öğretmen bir anne ve babanın kızı olarak Denizli-Sarayköy'de dünyaya gelir ve çocukluğu burada geçer. Anne çok ağır bir hamilelik geçirir ve doktorlar doğum yapmaması gerektiği konusunda uyarmalarına rağmen anne minik serçeyi doğurur. Minik Sezen çok yaramaz bir çocuktur. Anne ve baba çocuğun saygılı ve düzgün bir çocuk olması için ellerinden geleni yaparlar ve sanatçıyla kesin bir mesafe koyarlar. Çocuklarına hiç dokunmazlar. Sanatçı teselliyi annanesinde bulur. Annanenin ölümü sanatçının hayatında derin izler bırakır ve o gece annanesinin cesediyle birlikte uyur. Küçük Sezen o kadar ilgiye açtır ki ilgi çekmek için bayılma numaraları yapar. İzmir döneminde de aynı durum devam eder bu sefer bayılmaların yerini intihar teşebbüsleri alır. İlgi çekmek için on yaşında makyaj yapmaya başlar.

" benim oğlumu sevdiğim gibi beni seven hiç olmadı"

YEŞİM SALKIM : Baba udi. Gayrimeşru ilişki içinde olduğunu öğrenen annesi babayı sepetler. Salkım anneyle kalır. 14 yaşındadır ve hayatın yükü omuzlarına yüklenmiştir. Güçlü bir kadın olma konusunda son derece hırslanır. Küçük yaştan itibaren çalışmak zorunda kalır. Akdeniz anemisi hastasıdır bugün. Detayları hepimizin malumu uzatmadım o yüzden.


"hayatı  o kadar güzel anlatır ki anneler ama hayat öyle değil.aslında bunları anlatsalar kızları hayat arkadaşı seçerken daha dikkatli olurlar.hayalimde tek evlilik vardı ama olmadı."

AYŞE ÖZYILMAZEL :Oya Germen ve Neco'nun (Tahir Nejat Özyılmazel) kızıdır. Anne doğuma giderken kuaföre uğrayıp pedikür yaptırıp fön çektirecek kadar arızalıdır. Anne, elalem ne der sloganıyla yaşayan biridir. Babasıyla bir gün kavga eder ve kavga sırasında babası " çık git bu evden der" ve Ayşe anında evi terkeder ve bir daha geri dönmez. Zaten önceden anne ve baba ayrılmıştır. Erkek gömleği giyer. Kaybetme korkusu var. Bu kızın hikayesi yeni ve bildik olduğu için çok detaya girmedim ama elektra kompleksinin tipik örneğidir.

"beni sevsinler çok sevsinler istedim.dünyanın merkezi olmak istedim.çocukluk travması ne derseniz deyin. bizim babamız pek evde olmazdı. 40 gün turnelere gider,dönmezdi.atlete sarılıp koklaya koklaya uyurdum.ağlar dururdum "babamı bana verin" diye."

"mesela aşık olmak istiyorum.yıllardır olmadım.ama aşık olduğum adamın da hem ayağımı yerden kesmesini hem güven vermesini istiyorum.çok mu zor ? sakın öyle deme,bence oldu bile ! henüz öyle biri yok ama ben olacağına inanıyorum ve olmuş gibi yapıyorum. hayatta başıma gelen iyi ne varsa ,hepsinde,önceden,zaten olmuşlar gibi davrandım. mesela üniversitedeyken yıllarca Sabah gazetesinden içeri girdiğimi hayal ettim. o resmi gördüm. yıllarca 30 yaşımda albümümü çıkardığımı da. hayatıma giren adamlarla da öyle oldu. düşündüğün inandığın başına geliyor ama sakın unutma ! olacakmış gibi değil olmuş gibi cümleler kuracaksın. "olacak" dersen hayalin hep gelecekte kalır. sanırım beni en çok sevildiğime inanmamam yaraladı. sevilmeye layık olmadığını düşünürsen, gider, seni sevmeyecek, canını yakacak adamları çekersin. korkularımdan , endişelerimden ve geçmişimden tam arındığım zaman gerçek aşk beni bulacak"  


19 Ağu 2013

ONLARDA OLMAYAN ŞEY LAUBALİLİK


Haftasonu bir kısa film seyrettim; kafası olmayan adam (the man without a head). Fransız yapımı ve Cannes Film Festivalinde ödül almış. Bir baş yapıt. Modern batılı insanın hali pür melalini yani bizi anlatıyor veciz bir şekilde. Anlatıyor da ne oluyor ? Orası dinleyene ve izleyene bağlı. Yitirdiğimiz şey ; sahicilik. Dayatılan şey; kopyacılık. Modernite ve moda omurgamıza kadar bizi şekillendiriyor,dibine kadar mahalle baskısı ve yapay. Bana Charlie Chaplin'nin Modern Zamanlar'ını hatırlattı.Bu sinema dahisini de anmış olalım bu vesileyle.


Bir de "shoes" adlı kısa filmi izlemenizi salık veririm. Bir şey isterken dikkat etmemiz gerektiğini ve değerli olan ile değersiz olanın farkında olmadığımızı şok edici bir şekilde anlatıyor.

Prof.dr.Selahattin Arık anlatıyor; 1963-1965 yılları arasında İsviçre ve Almanya'daki üniversitelerde bir müddet görev alır. 1965 yılında İTÜ'deki kürsüsüne geri döner ve altmışlı yaşlarında  olan ve ikinci dünya savaşı öncesi aynı ülkelerde çalışan hocası ile oralardaki hayatından konuşurlar bir araya geldikleri bir gün. Hocası sorar; oralarda hayat nasıl bakalım ? Valla hocam insanca yaşamak için İsviçre'de yaşamayı tercih ederim. Derler ya,kapın açık güvenle uyuyabilirsin der Arık. Hatta birbirinin aynısı bahçe içindeki evlerden ikincisinde kaldığını bir gün yorgun eve döndüğünde kapıyı açıp eve girdiğini ve üst kata yatak odasına çıktığında burasının kendi evi olmadığını farkettiğini ve panik içinde kimseye çaktırmadan yandaki kendi evine döndüğünü anlatır. Ama hocam insan oralarda olmayıp buralarda olan bazı şeyleri özlüyor der Arık. Deneyimli hocası sözünü şöyle bağlar: oralarda olmayıp buralarda olan şey LAUBALİLİKTİR. Senin özlediğin şeyde budur. Bu teşhis çok doğruydu der Arık.

Arık bu anısını bir gazetede okuduğu İsveç'te hayat sıkıcı makalesine İsveç'te 20 yıldır yaşayan bir türkün yazdığı itirazi mektubu okuyunca hatırladığını ve paylaşmak istediğini yazar. Evet oralar bizim için sıkıcıdır çünkü oralarda her şey olması gerektiği gibidir. Bu tür bir yaşam tarzı bizim hiç alışık olmadığımız bir tarzdır. Biz de her şey olmaması gerektiği gibidir. Biz işimize geldiği gibi yaşamayı istiyoruz. Aramızdaki temel ayırım da bu. O yüzden bizim avrupalı olmamız bir hayalden ibarettir.

Geçen gece 24. kanalda mısır olayları konuşuluyordu. Batılı ülkelerin niye darbeye destek verdiği (örtülü olarak) niye ihvanın bu kadar sevilmediğini konuşuyorlardı. Mısır halkının sanılan aksine ezici çoğunluğunun darbeyi desteklediği ve ihvanın ezilmesinin çoğunluğun hiç umurunda olmadığını açıkladı bir katılımcı. Programı sunan arkadaşlar bir geçici şok yaşadılar. Katılımcılardan biri de ilginç bir tespit yaptı; bunlar tipten kaybediyorlar dedi. Eğer Mursi yakışıklı ve beyaz bir Mısır'lı olsaydı batılı gazetelerde çoktan kahraman olmuştu dedi. Bu Holywood'un klasik yaklaşımıdır ve zihnimize kazınmıştır dedi. Hatta Çağrı filminde bile bu klişeden kurtulunamadığını müşrikleri oynayan tiplerin hep çirkinlerden seçildiğini ve kötü olanın çirkin olan olduğunun bilinçaltımızda bir yasa gibi işlediğini anlattı. Oysa mekkeli müşrikler karizmatik,yakışıklı ve daha medeni insanlardı dedi. Onların sadece eylemleri çirkindi. Şimdi insanlar sakallı kara kara adamlar görüyorlar tv.de. Kaide teröristi gibi lanse ediliyorlar (Mısır darbecileri ve Suud dallaması terörist dedi ihvana ve terörle mücadelesinde Mısır'ır yanındayız dedi). Bu tespit biraz yavan gibi gelebilir ilk başta ama biraz düşününce sizde bazı olayları hatırlayıp hak vereceksiniz.

Mesela iki bank olsa birinde çok şık giyimli bir adam otursa diğerinde de sakalları göbeğine kadar uzun entarili ve sarıklı bir adam otursa gidip hangi banka oturursunuz? Kapiş.

5 Ağu 2013

EV (SİZİN BEYNİNİZİ SİKEYİM)

Haftasonu "Ev" adlı bir film seyrettim. Hatırlarsınız bir zamanlar BBG evleri televizyonları istila etmişti. Filmde bu konu işleniyor ama şok edici bir şekilde.

MİT de master yapmış bir arkadaş bu BBG evini silahla basar bir gece. EVin her tarafına bombalar yerleştirir müdahaleye karşı ayrıca bir stadyuma da bombalar yerleştirmiştir ve stadyumda maç vardır. Eylemin amacını şöyle açıklar; seyredilecek bir şeyler yapın. Eylemci arkadaş canlı yayında bir oylama yaptırır eğer on dakika içinde iki bin kişi onay verirse o akşamın biricisi seçilen kişi evden seçtiği bir kişiyi canlı yayında öldürecektir. Ve oylama gerçekleşir iki binden fazla kimse yarışmanın devam etmesini ister. Evdekilerin can hıraş çığlıkları ağlamaları sızlamaları kar etmez. Evde manken güzeli bir hatun ve yakışıklı bekar bir oğlan vardır ve baskından önce akşamın biricisi seçilmiştir. Eylemcimiz şöyle bir seçenek sunar evdekilere; bu ikisi canlı yayında seviştiği takdirde evde kimse ölmeyecektir. Film böyle devam eder merak eden bulsun seyretsin hatta seyretsin belki ibret alan olur.

Filmde şöyle bir sahne var; eylemci arkadaş evdeki üç erkeği evin dışına çıkarır ve sorar, burası ne ? Bahçe derler ıkına sıkıla birazda korkuyla karışık. Eylemci ; zeminde yeşil halı var diye mi bahçe oluyor yukarıda tavan var lan görmüyor musunuz. Levent Ünsal'ın canlandırdığı karaktere dönerek; benim çocuğum var ölmek istemiyorum falan diyordunuz içeride burada ne işiniz var lan sizin beyninizi sikeyim der.

ASİMİLE OLDUK AMA TÜRKE BENZEMEDİK

Ben adigeyim. Annem babam da adige. Onların ataları,atalarının ataları da..

Benden küçük kardeşim dünyaya gelince papuç dama atılıyor doğal olarak. Kıskançlık tavan yapmış. Ben hatırlamıyorum ama annem anlatırdı arada lafı geçince teşebbüs ettiğim suikast girişimlerini. O günkü tarımsal toplumun dayattığı (bunu ayrıca yazacağım) şartlar gereği durum kontrolden çıkabilir endişesiyle halin icabı olarak doğru fakat şahsım gereği son derece travmatik sonuçları olacak olan geçici sürgün kararı verilir ve annemin köyüne(hacıköy) teyzemin yanına gönderilirim 1973 yazında. Bir ay kadar kalmışım ama bana çooook uzun gelmişti. Üç yaşındaydım ve normal bir çocuk o yaşını hiç hatırlamaz ama ben orada geçirdiğim günleri 43 yaşımda hala hatırlıyorum ve o dönemin ve daha gerideki bazı travmaların etkisinden kurtulmak için didiniyorum.

Tek kelime türkçe bilmiyordum ama tek kelime. Hacıköyde adige köyüydü ama köyün yarısı türktü. Sokağa çıkmaktan korktuğumu hatırlıyorum ama sokakta başıma gelenleri hatırlamıyorum onu da teyzem anlatırdı. Tek kelime türkçe bilmediğimden (köyde adigebze bilen yokmuydu benim mahallemde mi yoktu bilemeyecem şimdi) sokağa oynamak için çıktığımda doğal olarak adige lisanıyla iletişim kurmaya çalıştım ,doğal olarak onlarda türkçe bildiğinden beni anlamadılar ve iletişime geçemedik birbirimizle. Çocuklar çok acımasız olurlar bilirsiniz ne konuştuğu anlaşılamayan ben uyuz sokak köpeği muamelesi görüp pis çocuk ne biçim konuşuyor bu denilerek taşlarla kovalanmışım. Teyzemin evinin yanında bakkal vardı bisküvi arası lokum yemeyi çok sevdiğimden bakkaldan lokum ve bisküvi alıp kıstırma yapardık. Bakkala gittiğim bir anı hatırlıyorum mesela; teyzemin dış avlu kapısını önüne geldiğimde korkudan kalbimin güm güm attığını kapıyı açıp açmamakta tereddüt ettiğimi ,dehşete kapılmış bir halde elim titreyerek tahta kapıyı aralayıp sessizce üç metre yandaki bakkala gittiğimi ,o ara sanki bitmeyecekmiş gibi hızlı ve titrek adımlarla bakkala girdiğimi (bakkal adigeydi allahtan) boğazım düğümlenmiş şekilde bisküvi ve lokum isteyip başıma bir iş gelmeden aceleyle tekrar eve döndüğümü hatırlarım. Dış avlunun tahta kapısını kapattığımda güvende olmanın huzuruyla derin bir nefes çekerdim. Bir daha annemi görebileceğimi ve köyüme dönebileceğimi sanmıyordum. Zaten o yaşta bu tür akıl yürütme kapasitem olmadığından benim için her şey ya vardı ya yoktu. Annem yoktu,köyüm yoktu,babaannem yoktu,kardeşim de yoktu doğal olarak. Ve ben dilini bilmediğim bir yerde yapayalnız bir avluya sıkışmıştım. Komşularımız akrabalarımızdı ama onların avlusuna da giremiyordum çünkü hindileri vardı ve hindilerden çok korkmuştum. O dönemde neredeyse dışarıdaki her şey beni korkutuyordu. O avlunun dışında olan her şey. Gökte uçan uçak bile. Uçağın sesini duyduğumda koşa koşa eve girerdim. Burada bir parantez açayım o dönemde hatırladığım bazı olayları teyzem doğrulamadı bu şundan olabilir ,beyin sahte anılar oluşturabilir travma durumlarında.Bilimsel olarak kanıtlanmış bir durum bu. Ben kendime sahte bir dünya kurmuş olabilirim de. Ama duyguları çok net hatırlıyorum.

Tahtadan bir araba yapmıştım bütün gün avluda onunla oynardım. O tahta arabanın gerçeğe dönüştüğünü ve o arabaya binip köyüme anneme döndüğümü kurgulardım. İçim paramparçaydı bütün duygularımı kilitlemiştim. Ağlamıyordum ama çok kederliydim.(yetimin başını okşamak neden bu kadar önemli anlıyorsunuz değil mi). Çok kızgındım muhtemelen ama kızgınlığım içimde düğüm düğümdü. Sesim çıkmıyordu. (bugün hala bağıramam ve stres anında kilitlenirim). (Bugün sadece Irak'ta  beş milyon yetim var  ve hepsinin vebali bu ümmetin boynunda.) Bazı geceler düşündüğümde ya da çalışma yaptığımda hala o avluda sıkışıp kaldığımı hissederim. Bu da benim imtihanım sonunda anneme de köyüme de döndüm şükürler olsun tümden de gitmiş olabilirlerdi. Köye döndüğümde herhalde süt dökmüş kediye dönmüşümdür.

Teyzemin demir parmaklıklı pencerelerinin içine oturur elime aldığım tencere kapağı ile bütün gün şöförcülük oynardım avluda olmadığım zamanlar. (bugün hala araba kullanamıyor olmama tuhaf geliyor şimdi düşündümde tır şöförü olup yollara vurmam gerekirmiş aslında)

İlkokulda adige lisanıyla konuşmak yasaktı,anadilini konuşan dayak yerdi ve dilimizin ne kadar pis türkçenin ise medeni bir dil olduğu o yüzden türkçe konuşmamız gerektiği öğütlenir ve öğütlenmkele de kalmaz dayatılırdı.

Bugün benim en küçük kardeşim anadilini zar zor konuşuyor çocuklarım ise asla konuşamayacaklar. Dışarı çıkmaktan korktuğum o sokaklar bizi yuttu. Ama nihayetinde dönüştüğümüz şey türkçe konuşan amerikalılar. Bu ülkenin ezik dinsiz ve ruhsuz eliti de anglo-amerikan kültürü içinde asimile olduğu için ironik bir şekilde hepimiz asimile olduk. Tabelalarımız bile ingilizce oturduğumuz site isimleri de hakeza. Gittiğimiz lokantalar giydiğimiz markalar da. Devekuşuna döndük ama ne deveyiz ne kuşuz.

Hacıköy teyzemin evi o avlu incir ağacı bahçedeki hanımeli ve güller,hindiler ve bakkal hiçbiri kalmadı. Ama benim içimdeler hala


1 Ağu 2013

SâLÂ OKUNDU ,BEN DUYMADIM

ılık yağmur yağsın üzerime.
ılık yağsın,
üşümek istemiyorum.
yüzümü toprağa gömeyim,
çamur bulaşsın.
çimlensin ellerim,ayaklarım.
sessizlik şarkılar fısıldasın,
dilsizim,
sağır değil. (MİRCAN KAYA)


Biraz önce çok samimi bir dostun ölüm haberini diğer bir dostum verdi. Haberi veren Bülo ölen Menduh. Üçümüz ,üç silahşörler gibiydik bir zamanlar. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmez ortamlarda birlikte takılırdık. Sırdaş,arkadaş ve birbirini seven gönüldaşlardık. Gün geldi ve hepimiz evlendik ve savrulduk şehrin ve dünyanın saçaklarına. Muhammet gibi aniden çekip gitmiş o da. Babamdan günler sonra Mayıs henüz taze çimenlerini alıp gitmemişken.

Kelimeler ne söyleyebilir. Siktir yaaa..

Mircan Kaya-Sala albümü açık dışarda yağmur var..

Ağlamaktan başka ne yapabilir insan. Yaşanmamışlıklara ağlamaktan başka.

31 Tem 2013

GARİP OLAYLAR YAŞADIM

Dün ya sahura kalkamamamın ve havanın kavurucu sıcaklığının ya da akşam yaptığım çalışmanın ya da toptan hepsinin etkisiyle benzini bitmiş araba gibiydim adeta. Elim kolum kalkmadığı gibi aklım fikrim de çalışmıyordu.

Sıkıntılı ve bıkkın bir pazar günü geçirmiştim.Çok gergindim bir ara küfürler ederek sokakta yürüdüğümü hatırlıyorum. Cumartesi akşamı duş alırken duş başlığı elimde kaldı hortum başlıktan kopmuş can havliyle oraya buraya atlayan yılan gibi savrulup duruyordu. Pazar günü markete gittim bir adet duş hortumu alıp geldim. Ne bataryaya ne de duş başlığına uydurabildim, standart değil mi bunlar ya hu diyerek söylenmeye başladım ve o sinirle ikisini de mutfaktaki çöp kutusuna attım. Çarşıya gittim giderken de söyleniyorum ; sen gidip nalburdan alsana kardeşim gidip marketten alırsan böyle olur işte. Neyse çarşıdaki nalbura gittim abi dedim durum böyle böyle, çıkardığın hortumu getir onlar standart değil dedi. La havle çektim içimden hava sıcak dilim damağım kurumuş zaten. Söylene söylene eve döndüm biraz dinlendim akşama doğru kopmuş hortum alarak tekrar nalbura gittim. Adam hortumu eline aldı baktı baktı, ben böyle bir şey görmedim sen duş başlığına bağlayan kafayı da getir dedi.. Senin dedim içimden taa amına koyim , sokarım başlığına da hortumuna da. Bir hışımla çıktım dükkandan. Şaka gibi ama şaka değil küfrede küfrede eve geldim. Canım sıkkındı , gergindim zaten iyice köpürdüm.İftara davetliydim arkadaşa o sinirle başakşehire iftara gittim.Akşam iyi geçti biraz da o sinirle yatağa girmedim.

Pazartesi ofise geldim,kimse yok. Oturdum odamda tek başıma cumartesi akşamı seyrettiğim cengiz belgeselini düşündüm. Allahım dedim ben artık anladım bayram kurguladığım gibi olmayacak gene yaya kalacağım ama biliyorum ki senden istemeyi becerebilseydim sen vermemezlik etmezdin zira vaadin var ve vaadinden dönmezsin. Rahatla dedim teo olmayacak en azından bu ara olmayacak. Çok kasıyorsun çünkü isterken hayal kurarken hedef koyarken hep için için bunun olmayacağını fısıldıyorsun kendine aslında sahtekarca istiyorsun netice olarak istemiyorsun. Ağzın söylüyor ama kalbin inkar ediyor. Oysa Allah söze değil kalbe bakar. Kendini kandırma dedim. Korkularından,kuşkularından kurtulup azimle yaşamaya başlamalısın. Düşmedim daha dedim düşmedim daha. Sadece iç sesimi duymaya ve arınmaya ihtiyacım var. Çünkü iç sesim korkular ve utançlarla suçluluk duygularıyla sarmalanmış,sesi duyulmuyor.

Arkadaş geldi öğleden sonra. Ben dışarı çıkayım da duş hortumu bakayım dedim. Çıktım caddedeki nalbura gittim. Abi böyle böyle durum var bana yardım et. Adam şöyle dedi; senin anlattığın gibi bir batarya yok sen hortumu sökerken bataryanın altındaki aparatıda sökmüşsün. Eve gittiğinde eğer çöpe atmadıysan hortumdan aparatı sök ve bataryaya tak penseylede içten iyice sıkıştır diye devam etti. Akşam eve döndüm ilk iş çöpten hortumları ve alaklı bütün zımbırtıları çıkardım. Hakkaten de adamın dedği gibi bataryadaki aparatı da sökmüşüm. Hemen yerine taktım iyice sıktım. Sonra çöpe attığım yeni aldığım duş hortumunu bataryaya kolayca geçirdim. Pazar günü bir türlü oturmayan duş başlığı acaba sorun çıkaracak mı derken yağ gibi geçiverdi.Allah allah dedim bu nasıl oldu ya.

İftarı bekliyorum tv de M.Ali Bulut dua ile ilgili konuşuyor. Biz isterken kendi acziyetimiz ve imkanlarımız nisbetinde istiyoruz halbuki istediğimizin kadiri mutlak ve imkan sınırları olmayan bir Allahtan istediğimizi unutuyoruz. Bildiğim şeyler ama bu sefer çok anlamlı geliyor bu sefer anlıyorum. Araba mı istiyorsun Allahtan iste ama Allahtan iste. Kendi acziyetini  düşünüp nasıl olacak diye düşünme dua ettiğin varlığa hakaret olur bu. Cengiz belgeseli geliyor aklıma tekrar; Ulu Tengri mavi göklerin efendisi bana güç ver kelimeleri dökülüyor dudaklarımdan. Küçükken ama çok çok küçükken dedemin beni tutup gücümü kullanmamı engellemesi geliyor aklıma ve şimdi dedemin yerine kendi kendimi tutugumu farkediyorum. Ense kökümden bir duygu boşalıyor ve anlıyorum.

Ve enterasandır dün gece bir dini kanalı seyrediyorum konuşmacı şu hadisi tekrar ediyor; benden nasıl görüyorsanız namazı öyle kılın. Zaplıyorum başka bir kanal alakasız bir konu orda da konuşmacı aynı hadisi naklediyor. Zaplıyorum başka bir kanal gene alakasız bir konu ve konuşmacı aynı hadisi naklediyor. Bir kanal daha açıp aynı hadisi duyarsam şizofren olabileceğim korkusuyla Eurosport kanalını açıyorum.

29 Tem 2013

ULU TENGRİ MAVİ GÖKLERİN EFENDİSİ BANA GÜÇ VER

Haftasonu cumartesi akşamı "moğollar,cengiz hanın yükselişi" isimli belgesel sinema vardı TRT 1 de. Timuçin Tankutlara esir düşünce kendisini kurtarması için budist keşişten yardım ister ve keşiş Timuçinin karısı Börte'yi bozkırda bulur ve Timuçinin ona verdiği kolyeyi Börte'ye verir. Börte gelir kocasını kurtarır. Timuçin bozkıra döndükten sonra bir sabah karısı Börte'ye şöyle der: moğol boylarını nasıl adam edeceğimi biliyorum der ve çekip gider ve bir kez daha eşini ve çocuklarını geride bırakır. Tahminimce moğollarca kutsal sayılan tapınak gibi bir yere gelir ve dua etmeye başlar. Ulu Tengri,mavi göklerin efendisi bana güç ver. Yapacaklarım için bana güç ver. Güç ver. (burada Timuçin moğolların yasalarını da belirler ve bunları adeta Tengriye sunar ve bu yasaları uygulamak için de yardım ister)

O sahneyi seyrederken şöyle düşündüm; o kadar içten ve konsantre bir şekilde dua ediyordu ki adeta duasıyla bütünleşmişti. Bildiğiniz üzere Ulu Tengri duasını kabul etti ve ona güç verdi. Dedim ki kendi kendime şöyle bir dua etmeyi ne kadar isterdim. Öylesine inanmış içten ve kararlı bir dua edebilmek ne güzel olurdu. Dua etme özürlüyüm bilerek ve isteyerek dua edemiyorum. Oysa dua olmadan nasıl müslüman olabiliriz ki. Duamız olmaz ise ne işe yararız. Ne kadar imrendim o sahneyi seyrederken. İzlerken anlıyorsunuz zaten duanın kabul olacağını. Ne kadar ihtiyacım var dua etmeye.

Allahım dedim bugün,sen dua etmeyi beceremeyen kulunun da duasını kabul etmez misin ?